Қала мен тау · Ашық күнделік
Таңғы көшелер, тау жақтан соққан салқын жел, ауладағы соңғы алмалар. Күнде көретін, бірақ үнемі байқай бермейтін шағын дүниелер.
Қала ерте оянғанда дыбыстар бір-біріне араласып үлгермейді. Аялдамаға келген автобустың тежегіші, аула сыпырған сыпыртқы, дүкен есігінің сықыры жеке-жеке естіледі.
Кофені жолай ішпей, бір орындыққа отырып ішуге болады. Адамдар асығып барады. Ал тау орнында. Осы көріністі суретке түсірмей-ақ есте қалдырғың келеді.
Тауға бару міндетті түрде биікке шығу емес. Кейде шырша түбіндегі көлеңкеге жетіп, термостан шай құю жеткілікті. Жолдың ұзындығын емес, жолда не көргеніңді есте сақтайсың.
Бір тасқа түскен жарық, жел аударған жапырақ, бұлттың астында бір сәтке күңгірттенген жота. Үйге қайтқанда аяқ киімге жабысқан топырақ қана емес, осындай ұсақ көріністер де бірге қайтады.
Күздің белгісі тек сары жапырақ емес. Үстелге қойылған бір табақ алма да үйдің ауасын өзгертіп жібереді. Біреуін шайға турайсың, біреуін жолға аласың, қалғаны кешке дейін сол жерде тұрады.
Осындай қарапайым нәрселер маусымды есте қалдырады. Жылдың қай күні болғанын ұмытуың мүмкін. Бірақ ашық терезеден кірген салқын ауаны және алма қабығының иісін ұмытпайсың.